<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd='http://schemas.google.com/g/2005' xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522</id><updated>2011-08-30T16:45:56.267+02:00</updated><title type='text'>El Diario secreto de Severino</title><subtitle type='html'>Un ensayo literario
Editado por José García Martín</subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default?max-results=100'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>26</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>100</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-8652355184759353360</id><published>2009-07-05T01:04:00.003+02:00</published><updated>2009-07-05T01:18:55.419+02:00</updated><title type='text'>Comunicación y método en el Temor y Temblor de Johannes de Silentio (y II)</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;El silencio de &lt;span id="SPELLING_ERROR_0" class="blsp-spelling-error"&gt;Abraham&lt;/span&gt; no fue ni un silencio estético ni ético, sino religioso. Tampoco fue ningún héroe trágico, sino un hombre de fe que antepuso el amor y la obediencia &lt;span id="SPELLING_ERROR_1" class="blsp-spelling-error"&gt;incondicional&lt;/span&gt; a Dios a cualquier otra cosa de este mundo. O expresado con otras palabras, porque se relacionó de forma absoluta con lo absoluto. &lt;br /&gt;En el caso de &lt;span id="SPELLING_ERROR_2" class="blsp-spelling-error"&gt;Abraham&lt;/span&gt;, el acento no hay que ponerlo en que, en efecto, calla; sino en el hecho de que no puede hablar. Es más, la prueba, la tentación, se encuentra en que hable, en lo general, en la ética. &lt;span id="SPELLING_ERROR_3" class="blsp-spelling-error"&gt;Abraham&lt;/span&gt; no puede hablar porque si lo hace estará perdido. Su silencio se debe a que por un lado,  no puede ser comprendido, y por otro a que &lt;span id="SPELLING_ERROR_4" class="blsp-spelling-error"&gt;desobedecería&lt;/span&gt; a Dios. De todo lo cual resulta que se encuentra en una absoluta soledad; esto es, se encuentra a solas, pero a solas con Dios. ¡Cuánta angustia y desazón! ¡Saber lo que sabes, amar como amas, y no poderlo decir!&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Así pues, ¿qué significa el silencio de &lt;span id="SPELLING_ERROR_5" class="blsp-spelling-error"&gt;Abraham&lt;/span&gt;? Significa amor, mucho amor, pero también angustia, &lt;span id="SPELLING_ERROR_6" class="blsp-spelling-error"&gt;incomprensión&lt;/span&gt; y soledad (como en mi caso también).  El silencio de &lt;span id="SPELLING_ERROR_7" class="blsp-spelling-error"&gt;Abraham&lt;/span&gt; significa el silencio de un individuo singular, excepcional, que habló con su &lt;span id="SPELLING_ERROR_8" class="blsp-spelling-error"&gt;comportamiento&lt;/span&gt; comunicando su fe en Dios, aunque fuera algo absurdo. Por eso, comprender a &lt;span id="SPELLING_ERROR_9" class="blsp-spelling-error"&gt;Abraham&lt;/span&gt;  significa comprender a la vez la paradoja. Comprender que obrar por fe es renunciar a todo lo mundano &lt;span id="SPELLING_ERROR_10" class="blsp-spelling-error"&gt;permaneciendo&lt;/span&gt; fiel al amor de Dios, gracias a lo cual se recuperará todo con creces de nuevo; como así lo deseo con respecto a &lt;span id="SPELLING_ERROR_11" class="blsp-spelling-error"&gt;Regina&lt;/span&gt;. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Me he referido al silencio de &lt;span id="SPELLING_ERROR_12" class="blsp-spelling-error"&gt;Abraham&lt;/span&gt; y de lo que significa. Pero, ¿cuál es el silencio de &lt;span id="SPELLING_ERROR_13" class="blsp-spelling-error"&gt;Johannes&lt;/span&gt; de &lt;span id="SPELLING_ERROR_14" class="blsp-spelling-error"&gt;Silentio&lt;/span&gt;? ¿Qué se  calla?  O más bien, ¿qué es lo que no puede decir? ¿&lt;span id="SPELLING_ERROR_15" class="blsp-spelling-error"&gt;Johannes&lt;/span&gt; de &lt;span id="SPELLING_ERROR_16" class="blsp-spelling-error"&gt;Silentio&lt;/span&gt; es &lt;span id="SPELLING_ERROR_17" class="blsp-spelling-error"&gt;Johannes&lt;/span&gt; de &lt;span id="SPELLING_ERROR_18" class="blsp-spelling-error"&gt;Silentio&lt;/span&gt; por lo que dice, o por lo que calla?&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;A veces hay que juzgar a las personas más por lo que callan que por lo que dicen. El silencio también comunica; podemos hablar de la elocuencia del silencio, en la medida en que este es &lt;span id="SPELLING_ERROR_19" class="blsp-spelling-error"&gt;significativo&lt;/span&gt;. Por eso, el silencio puede que oculte algo, pero también revela. La fe &lt;span id="SPELLING_ERROR_20" class="blsp-spelling-error"&gt;pertenecería&lt;/span&gt; a nuestra intimidad y oculta &lt;span id="SPELLING_ERROR_21" class="blsp-spelling-error"&gt;interioridad&lt;/span&gt;, sobre la que no se habla pero que se manifiesta y comunica ¿Cómo? Con las obras del amor.Lo que hablaría sería nuestro &lt;span id="SPELLING_ERROR_22" class="blsp-spelling-error"&gt;comportamiento&lt;/span&gt;, nuestro corazón, más allá de lo &lt;span id="SPELLING_ERROR_23" class="blsp-spelling-error"&gt;estrictamente&lt;/span&gt; racional y lógico. O dicho más brevemente: lo que se debe hacer patente en nosotros es el Espíritu de Dios mismo.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;La fe no se puede explicar &lt;span id="SPELLING_ERROR_24" class="blsp-spelling-error"&gt;racionalmente&lt;/span&gt;, ni se demuestra. Solo cabe “mostrarla” &lt;span id="SPELLING_ERROR_25" class="blsp-spelling-error"&gt;apasionadamente&lt;/span&gt;, con pasión, en mi existencia. La fe y Dios se ocultan a la razón y a los sabios, pero se revela en el amor. En definitiva, ante la fe se debe callar la razón y hablar la existencia; la de cada uno de nosotros como individuos singulares. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;¡Cuánta congoja y angustia debió pasar &lt;span id="SPELLING_ERROR_26" class="blsp-spelling-error"&gt;Abraham&lt;/span&gt;!  &lt;span id="SPELLING_ERROR_27" class="blsp-spelling-error"&gt;Precisamente&lt;/span&gt; por eso no ha habido nadie tan grande como él en la fe, si exceptuamos a Jesucristo.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Concluyendo, el contenido del mensaje de la &lt;span id="SPELLING_ERROR_28" class="blsp-spelling-error"&gt;comunicación&lt;/span&gt; existencial expuesto por &lt;span id="SPELLING_ERROR_29" class="blsp-spelling-error"&gt;Johannes&lt;/span&gt; de &lt;span id="SPELLING_ERROR_30" class="blsp-spelling-error"&gt;Silentio&lt;/span&gt; es doblemente dialéctico:&lt;br /&gt;1. No hay nada superior a la fe y al amor a (y de) Dios.&lt;br /&gt;2. Me resigno a perder &lt;span id="SPELLING_ERROR_31" class="blsp-spelling-error"&gt;mundanalmente&lt;/span&gt; a &lt;span id="SPELLING_ERROR_32" class="blsp-spelling-error"&gt;Regina&lt;/span&gt; y a sacrificar mis relaciones con ella. Pero precisamente porque la ama tanto que no puedo decirle por qué lo hago, ni puedo renunciar a su amor y, por tanto, a que mi fe la conserve y la salve.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;¡Te amo, mi niña!&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-8652355184759353360?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/8652355184759353360/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=8652355184759353360' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/8652355184759353360'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/8652355184759353360'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2009/07/comunicacion-y-metodo-en-el-temor-y_05.html' title='Comunicación y método en el Temor y Temblor de Johannes de Silentio (y II)'/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-4556761981635590315</id><published>2009-07-03T12:28:00.002+02:00</published><updated>2009-07-03T12:42:39.602+02:00</updated><title type='text'>Comunicación y método en el Temor y Temblor de Johannes de Silentio (I)</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;La &lt;span id="SPELLING_ERROR_0" class="blsp-spelling-error"&gt;comunicación&lt;/span&gt; indirecta &lt;span id="SPELLING_ERROR_1" class="blsp-spelling-error"&gt;representada&lt;/span&gt; por este &lt;span id="SPELLING_ERROR_2" class="blsp-spelling-error"&gt;pseudónimo&lt;/span&gt;, lo indirecto, se encuentra justo en lo que oculta, en lo que quiere decir. Pero lo difícil es hablar donde se tiene que callar, es comunicar &lt;span id="SPELLING_ERROR_3" class="blsp-spelling-error"&gt;directamente&lt;/span&gt; lo que no se puede. De ahí el “de &lt;span id="SPELLING_ERROR_4" class="blsp-spelling-error"&gt;Silentio&lt;/span&gt;” del apellido del &lt;span id="SPELLING_ERROR_5" class="blsp-spelling-error"&gt;pseudónimo&lt;/span&gt;. Hay quien es grande por lo que hace, otros por lo que dicen, pero más grande es aquél por lo que calla.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Si quisiéramos resumir el contenido de la mencionada obra &lt;span id="SPELLING_ERROR_7" class="blsp-spelling-error"&gt;pseudónima&lt;/span&gt;, bastaría la siguiente frase: ¿qué es la fe? Para ello, &lt;span id="SPELLING_ERROR_8" class="blsp-spelling-error"&gt;Johannes&lt;/span&gt; trata las siguientes cuestiones: a) La colisión dialéctica  y el doble movimiento de la fe: resignación y absurdo; b) La fe como fin supremo y deber absoluto para con Dios: la &lt;span id="SPELLING_ERROR_9" class="blsp-spelling-error"&gt;singularidad&lt;/span&gt; de &lt;span id="SPELLING_ERROR_10" class="blsp-spelling-error"&gt;Abraham&lt;/span&gt;, padre de la fe; y c) La fe como la paradoja de la relación absoluta con lo absoluto: el silencio de &lt;span id="SPELLING_ERROR_11" class="blsp-spelling-error"&gt;Abraham&lt;/span&gt;.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Sin embargo, la fe no es asunto de &lt;span id="SPELLING_ERROR_12" class="blsp-spelling-error"&gt;especulación&lt;/span&gt; teórica ni mucho menos. La fe es vivencia íntima &lt;span id="SPELLING_ERROR_13" class="blsp-spelling-error"&gt;incomunicable&lt;/span&gt; y pasión. Toda la obra habla no solo de qué es la fe, sino también de que no se puede ir más allá de ella (en contra de la filosofía hegeliana). Superar la fe es imposible, porque no hay nada más por encima de ella. Los límites de la fe son los límites de la pasión humana, pero no de la razón humana. Y ¿cuáles son? La paradoja y el absurdo.  &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;la paradoja no es un mero concepto que establece el &lt;span id="SPELLING_ERROR_14" class="blsp-spelling-error"&gt;entendimiento&lt;/span&gt; para comprender la existencia, sino una manera de ser que se manifiesta en la vida de aquel que como espíritu se relaciona con la verdad. El choque, la colisión es inevitable en términos subjetivos y racionales. Por eso, &lt;span id="SPELLING_ERROR_15" class="blsp-spelling-error"&gt;Johannes&lt;/span&gt; de &lt;span id="SPELLING_ERROR_16" class="blsp-spelling-error"&gt;Silentio&lt;/span&gt; no se cansa de afirmar que no puede entender a &lt;span id="SPELLING_ERROR_17" class="blsp-spelling-error"&gt;Abraham&lt;/span&gt;; solo puede admirarlo con la boca abierta y estupefacto. Comprender a &lt;span id="SPELLING_ERROR_18" class="blsp-spelling-error"&gt;Abraham&lt;/span&gt; significa creer en virtud del absurdo. Comprender a &lt;span id="SPELLING_ERROR_19" class="blsp-spelling-error"&gt;Abraham&lt;/span&gt; significa comprender su angustia y su desazón ante el mandato divino.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;En definitiva, la fe es un movimiento dialéctico, un doble movimiento que no puede realizar por completo &lt;span id="SPELLING_ERROR_20" class="blsp-spelling-error"&gt;Johannes&lt;/span&gt;: a) el de la resignación infinita; b) el del absurdo. Frente al caballero de la resignación infinita se encuentra el caballero de la fe que sí es capaz de arrojarse al absurdo contra lo racional, como Don Quijote contra los molinos de viento. Gracias a la fe no hay nada imposible. Por la resignación infinita se renuncia a todas las cosas temporales, pero por la fe se vuelven a recobrar.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-4556761981635590315?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/4556761981635590315/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=4556761981635590315' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/4556761981635590315'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/4556761981635590315'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2009/07/comunicacion-y-metodo-en-el-temor-y.html' title='Comunicación y método en el Temor y Temblor de Johannes de Silentio (I)'/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-5411915097293265548</id><published>2008-11-11T07:08:00.004+01:00</published><updated>2008-11-21T19:57:40.448+01:00</updated><title type='text'>Una fecha un tanto especial</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;Hoy se cumple el 153 aniversario de la muerte de S. A. &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;Kierkegaard&lt;/span&gt;; por tanto, una fecha significativa que el editor de este sitio &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;Web&lt;/span&gt; quiere recordar. Pero, por otro lado, coincide con uno de los días más felices, si no el más feliz para el editor, ya que es la fecha del cumpleaños de mi hija mayor, &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;Cora&lt;/span&gt; &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3"&gt;Graciela&lt;/span&gt;, a la que desde aquí quiero felicitar y desearle un muy dichoso día. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;¡Muchos besos, hija! ¡Y recordemos también todos a &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4"&gt;Kierkegaard&lt;/span&gt;!&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;El Editor&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-5411915097293265548?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/5411915097293265548/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=5411915097293265548' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/5411915097293265548'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/5411915097293265548'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2008/11/una-fecha-un-tanto-especial.html' title='Una fecha un tanto especial'/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-378215592710218139</id><published>2008-10-20T19:59:00.002+02:00</published><updated>2008-10-20T20:06:46.488+02:00</updated><title type='text'>¿Qué es la angustia? (y III)</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;La clave para entender todo esto está en el papel que juega el espíritu en la síntesis; de hecho, la angustia es una categoría del hombre como espíritu. Pues bien,  el espíritu es una determinación antropológica que nos hace ser “individuos singulares”, únicos e irrepetibles, a la vez que nos &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;aísla&lt;/span&gt; y nos pone frente a todos los demás y frente a Dios. La cuestión es que el hombre en cuanto mera síntesis, no es espíritu todavía; para que lo sea, la síntesis se debe relacionar consigo misma; o mejor, si se relaciona consigo misma es porque el hombre es espíritu. Sin embargo, el espíritu con relación a la síntesis no hay que entenderlo a la manera hegeliana, como el tercer momento de un proceso dialéctico por medio del cual se superaran y reconciliaran los elementos &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;discordantes&lt;/span&gt; de la síntesis (interpretación a la que puede prestarse según el ambiente &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;hegelianamente&lt;/span&gt; asfixiante); de hecho, el espíritu jamás puede superar del todo las contradicciones internas de la misma síntesis. Aunque el espíritu constituya la relación implícita en la síntesis y, por tanto, en cierto modo establece una armonía en los elementos entre sí, no obstante, cuando aparece el espíritu introduce una discordancia, una hostilidad que quiebra la síntesis. El espíritu, pues, es a la vez un poder amigo y hostil. La consecuencia lógica de lo que acabo de decir es que en el momento que el hombre como espíritu se relaciona consigo mismo surge la angustia; porque la síntesis no está garantizada y el hombre debe optar (elegir). El espíritu no puede renunciar a constituir la síntesis, pero tampoco puede imponer ni ratificar ninguna armonía, ninguna paz y reposo.&lt;br /&gt;Lo que ocurrió en aquel estado primitivo de inocencia, es que el hombre ignoraba el poder de su libertad. La prohibición divina de comer del árbol del bien y del mal, provocó en Adán y &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3"&gt;Eva&lt;/span&gt; el deseo de saber. Con ello, su ignorancia se convierte en angustia desde el instante en el que la prohibición despertó «la posibilidad de la libertad». Es la pura posibilidad la que hizo surgir la angustia de no entender la prohibición y, por tanto, la necesidad de experimentar el poder de la libertad. Al dar ese “salto” en el vacío la inocencia se perdió, y se perdió por “nada”. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Pero lo que era nada se convierte ahora en algo: en culpabilidad y pecado.  Lo que sucedió después es la historia humana y personal de cada uno. Una vez dado dicho salto, el hombre no pudo retroceder, sino que la posibilidad de la libertad le fue llevando de un lado a otro, de un posible a otro posible, y lo que era en principio una simple predisposición se asienta como una realidad. Es como cuando se suelta o se dispara un resorte que no parase de rebotar: ese muelle que siempre nos impulsa sigue siendo la angustia, la angustia de la nada. Por eso, además, el hombre no es capaz de escaparse con sus solas fuerzas de la condena del pecado y necesita de la gracia divina. La redención, en ese sentido, resulta ineludible; porque sin ella, sin la esperanza que nos ofrece Jesús (el camino, la verdad y la vida), sin la fe, ¿quién podría salvarse? Pero sin la angustia, ¿quién lo sabría? ¿Qué mayor vértigo puede tener ante sí la libertad humana que la del abismo de su condenación o salvación eterna? ¿Qué mayor soledad que la de saberse el hombre único frente a la tentación, el pecado, la muerte, pero además frente a un Dios amoroso y misericordioso?&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-378215592710218139?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/378215592710218139/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=378215592710218139' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/378215592710218139'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/378215592710218139'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2008/10/qu-es-la-angustia-y-iii.html' title='¿Qué es la angustia? (y III)'/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-9050787446363265456</id><published>2008-10-19T14:18:00.002+02:00</published><updated>2008-10-19T14:37:23.516+02:00</updated><title type='text'>¿Qué es la angustia? (II)</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;Hablar de angustia significa hablar de la tentación y el pecado. Como nos recuerda &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;Vigilius&lt;/span&gt; &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;Haufniensis&lt;/span&gt; en &lt;em&gt;El concepto de la angustia&lt;/em&gt;, ésta es una determinación intermedia con relación a la tentación. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Esto quiere decir que si tiene un papel de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;intermediación&lt;/span&gt;, debe haber unos polos, elementos o extremos interrelacionados por la mediación de la angustia. Así pues, la dialéctica de la angustia involucra una estructura necesaria, cuyos elementos son la tentación y la posibilidad, el pecado y la gracia, la condena y la salvación.  Por eso, la angustia se presenta siempre de forma inexorable, tanto en un polo como en el otro. No es que la angustia acompañe solo al elemento negativo, sino que sin ella ni siquiera sería posible la salvación. En definitiva, la angustia representa un poder inmenso y terrible. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Ese poder se acentúa con la nada de la posibilidad. Lo posible en cuanto posible, la posibilidad misma de la libertad en su &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3"&gt;inconcreción&lt;/span&gt;, no es nada; y esa nada es justo lo que tienta. Pero si es así, no es nada, es algo; y ese algo, ¿qué es? La inocencia. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Si hablamos de inocencia es gracias al pecado, ¿cómo pensar, entonces, en ese estado anterior a la &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4"&gt;pecaminosidad&lt;/span&gt;? En este estado el espíritu está como soñando. Y ¿qué sueña? Se sueña a sí mismo. El espíritu como tal todavía no ha aparecido. Es decir, el espíritu está como ausente porque la síntesis (entre lo anímico y lo corpóreo) aún no se ha puesto. O lo que es lo mismo: la relación simple o inmediata entre los elementos que componen la síntesis no ha llegado a ser reflexiva y, por tanto, no se relaciona consigo misma. En el estado de inocencia existe una continuidad directa o una solución de continuidad entre esa doble naturaleza que compone al ser humano: lo material y lo inmaterial; pero también entre el hombre y el mundo o naturaleza, entre el hombre y Dios. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Justo esa armonía, esa paz y reposo, se rompió con el Pecado original de nuestros primeros padres. Este no fue simplemente el primer pecado, sino que por él entró la &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5"&gt;pecaminosidad&lt;/span&gt; en el mundo y en la naturaleza humana; y con ella, la corrupción y la degradación. Ahora bien, tal caída aconteció porque ya en dicho estado de inocencia se encontraba al acecho, escondida entre sus pliegues, la angustia misma: la angustia por nada. ¿Cómo es posible? Aquí nos topamos con el misterio mismo. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;El espíritu (o yo) del hombre soñando no distingue el sueño de la realidad; de tal manera que se sueña en su soñar como real, pero no es nada. Esto es, la posibilidad real del espíritu está dormida (suspendida) y la inocencia consiste en que no se ha dado cuenta de ello. El espíritu, en verdad, aún no está actuando, no se está manifestando; por eso el espíritu no tiene más realidad que ese su soñar su realidad, es decir, su nada. Y precisamente esta nada es la que tienta,  es la que angustia. ¿Por qué? Porque, a pesar de todo, hasta la misma nada tiene ser, quiere ser; aunque desaparezca cada vez que lo pretenda. Este es el gran poder de la nada: la angustia de no ser, de no ser real y, con todo, atraer y cautivar. Algo que, por otro lado, atrae (no fue, pues, la serpiente la que sedujo y engañó a &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6"&gt;Eva&lt;/span&gt;, sino esta angustia) tanto como, del mismo modo, provoca rechazo. Aspecto que recoge &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7"&gt;Vigilius&lt;/span&gt; en esa “definición psicológica” de &lt;em&gt;El concepto de la angustia&lt;/em&gt; cuando afirma: «La angustia es una  &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8"&gt;antipatía&lt;/span&gt; &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9"&gt;simpatética&lt;/span&gt; y una simpatía &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10"&gt;antipatética&lt;/span&gt;».  Con lo cual quiere subrayarse ese carácter ambiguo de la angustia.&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-9050787446363265456?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/9050787446363265456/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=9050787446363265456' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/9050787446363265456'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/9050787446363265456'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2008/10/qu-es-la-angustia-ii.html' title='¿Qué es la angustia? (II)'/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-758160873130965006</id><published>2008-10-18T22:37:00.004+02:00</published><updated>2008-10-19T14:18:52.595+02:00</updated><title type='text'>¿Qué es la angustia? (I)</title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;Fundamentalmente la angustia es ─como ya he afirmado─ una categoría del espíritu (así pues, humana, muy humana), del hombre como espíritu que, con seriedad, se enfrenta a la tentación; o si se quiere, a la posibilidad misma como tentación. Es más, en este sentido, la angustia aparece en cuanto surge la posibilidad, esto es, lo posible en cuanto posible. El &lt;em&gt;quid&lt;/em&gt; de la cuestión reside justamente en el hecho de que lo posible se reconoce como tal y, por tanto, se hace a sí misma como posibilidad. Lo cual supone que lo posible es posible o no. Pero para ello, ¡debo suspenderme en el abismo de mis posibles y elegir la posibilidad misma! En breve: si todo es posible es porque nada (lo) es, de modo que al elegir algo, un posible, he elegido elegir y, por tanto, me he tenido que poner en el vacío de mi ser. Esto significa que la angustia posee un carácter ambiguo: lo mismo nos lleva al pecado que a la salvación; nos indica tanto el camino del bien como del mal. Justo esta ambigüedad, esta imprecisión es la que origina la angustia, la cual nunca se abandona y nos acompaña toda nuestra vida de generación en generación.&lt;br /&gt;De manera romántica, se podría afirmar que la angustia es como la “vibración” del espíritu humano ante la llamada de la responsabilidad eterna. En suma, la angustia es la anticipación y la precipitación de la misma libertad del hombre que despierta del sueño de la inocencia. En este sentido, la angustia se refiere siempre a un estado, a una situación que tiene que ver, sin duda, con cierto tono o disposición vital. O expresado con otras palabras: la angustia pertenece a todo estado de ánimo, temple, sentimiento, emoción, ambiente humano que despierta al espíritu ante la posibilidad de la libertad. Como tal, la angustia vive en la interioridad más íntima del ser humano &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;conformándolo&lt;/span&gt; en una individualidad consciente y solitaria; en un alguien que &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;temblorosamente&lt;/span&gt; se posiciona frente a sí mismo y a Dios. De nada sirve estar rodeado de mucha gente, de amigos o establecer relaciones familiares ¿Quién no se ha sentido absolutamente solo en medio de la impersonal masa y angustiado? Sin embargo, a no ser por ello no nos daríamos cuenta de nuestra propia heterogeneidad &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3"&gt;diferenciadora&lt;/span&gt;; o expresado de otra manera: sirve para llegar a ser un individuo singular, que es lo que en realidad somos.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;La angustia es como un cruce en el interior de la persona entre la determinación natural o animal y la determinación espiritual. Por ello, podríamos considerarla también como el signo de nobleza de nuestro origen divino; como la marca que el Sumo Hacedor ha dejado en nuestra naturaleza, pero que nos recuerda además nuestra ofensa al mandato divino que nos exigía obediencia y confianza en su gracia.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-758160873130965006?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/758160873130965006/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=758160873130965006' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/758160873130965006'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/758160873130965006'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2008/10/qu-es-la-angustia.html' title='¿Qué es la angustia? (I)'/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-7053889896217122698</id><published>2008-07-05T20:47:00.001+02:00</published><updated>2008-07-05T20:51:36.720+02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Min elskede&lt;/em&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;¿Cómo puedo explicarte lo que siento? ¿Cómo me siento? Cuando era un adolescente, aplicado y formal, no deseaba otra cosa que poseer el amor de una chica; no había nada más importante. Quería ser como cualquier otro chico de mi edad; quería poder salir y divertirme, estar de aquí para allá, ser como los demás. Pero siempre mi mundo interior, mi vida idealizada, chocaba con la realidad pura y dura. Vivir así es como andar con una pierna por un camino, y la otra por el otro. Quería escaparme de mi mismo, huir de mi mismo; en una palabra, me alimentaba de mi propia desesperación. Lo hubiera dado todo por conquistarla, por ser dueño de su corazón. Ningún otro deseo era más poderoso. Pero el propio deseo no se consumía, porque se nutría de sí mismo. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Me sabía completamente heterogéneo, era consciente, demasiado consciente; y eso me consolaba porque me agarraba a mi &lt;em&gt;ego&lt;/em&gt; excepcional. Sin embargo, me odiaba por ello; me veía como un fracasado despechado y desilusionado con todo. Si ella no me quería, yo tampoco a mí mismo. Entonces comprendí que el mundo no estaba hecho para mí; es más, el mundo mismo no existía: solo existía yo. Con todo, no dejaba de soñar; y esos sueños le daban algún sentido a mi existencia. ¡Qué absurdo era todo! Y, sin embargo, qué estéril voluntad, qué inutilidad, qué estupidez maravillosa.&lt;br /&gt;El corazón humano es extraño y desconocido. Crees estar seguro de tus sentimientos, y luego no es así. A veces los sentimientos son como sombras chinescas mutándose unas en otras. Lo que en un momento parece un animal, en otro es un objeto. Basta cambiar la estructura de las manos. En el fondo se trata de una simple ilusión. Pero el yo o la persona no puede transformarse sin perderse a sí mismo; mejor dicho, en la medida que se pierda podrá encontrarse. Si siento es porque soy; no soy porque siento. No obstante, yo no podía ver más allá de esas sombras; y a la vez las necesitaba imperiosamente porque eran “mi” realidad.  Mientras duran crees que no existe nada más, pero basta la luz del pleno día para que se desvanezcan. La caverna de Platón es la expresión misma del corazón humano: nadie quiere salir pero todos anhelan conocer la verdad. Lo malo es cuando no puedes olvidar esa auténtica realidad, de modo que al final terminas por creer como verdad aquello que simplemente recuerdas pero no vives. ¿Qué pasaría si todo,  incluyendo mi mismo yo, no fuera más que una ilusión?  ¿En virtud de qué yo estaría hablando? ¿Del que soy en realidad o del que creo que soy?  ¿O acaso del que quiero ser?&lt;br /&gt;Constantemente me debato entre este mundo y el otro, entre mis sentimientos y mi razón, entre un yo y otro yo.  Como los endemoniados, soy una legión que solo la fe puede salvar; lo cual significa precipitarme en el abismo más profundo.&lt;br /&gt;Sueño con la vida que no tengo contigo y vivo desesperadamente sin ti. Sé que te marchas con él al Nuevo Mundo y ya no podré verte más. Te pido perdón por el daño que te he causado, pero ha sido por amor. El mismo amor con que te escribo estas sangrantes líneas y con el que me he convertido en un penitente incomprendido.&lt;br /&gt;&lt;em&gt;Jeg elsker dig for evigt&lt;/em&gt;. &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-7053889896217122698?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/7053889896217122698/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=7053889896217122698' title='2 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/7053889896217122698'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/7053889896217122698'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2008/07/min-elskede-cmo-puedo-explicarte-lo-que.html' title=''/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-942880920161882814</id><published>2007-11-11T10:31:00.000+01:00</published><updated>2007-11-11T10:52:36.061+01:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;Kierkegaard&lt;/span&gt;, amigo mío, no quiero inútilmente abatirme ni caer en el elogio fácil, porque sé que te encuentras allí donde siempre habías deseado de forma ardiente, y ya todo sobra. Lo dice un &lt;em&gt;individuo singular&lt;/em&gt; a quien &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;atrajiste&lt;/span&gt; como tal, de nuevo, hacia la fe cristiana. A &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;ti&lt;/span&gt;, pues, debo en gran parte mi conversión. Pero ¡qué sería de nosotros sin ese verdadero maestro que fue, y es, Jesús! A Él es a quien le debemos nuestro amor, a quien hay que imitar y seguir, como tú muy bien demandaste.&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Valga esta fecha, tan señalada para tu existencia temporal en este mundo, como recortario de que pese a la fugacidad de nuestra vida, no debemos desesperarnos, sino al contrario, vivir con la esperanza en la bienaventuranza eterna, alabando a nuestro Señor y su infinita misericordia. &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;Paz y felicidad amigo Kierkegaard&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;José García Martín&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-942880920161882814?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/942880920161882814/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=942880920161882814' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/942880920161882814'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/942880920161882814'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2007/11/kierkegaard-amigo-mo-no-quiero.html' title=''/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-8903623935883221791</id><published>2007-11-02T20:38:00.000+01:00</published><updated>2007-11-02T21:09:00.742+01:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;No hay pasado sin presente, como tampoco futuro. La aparente paradoja del tiempo consiste en que, a pesar de su fugacidad, posee un sentido eterno. Por eso precisamente es tan efímero.&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Nuestra conciencia infinita, ese anhelo de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;perennidad&lt;/span&gt;, convierte cada instante de mi existencia en una interminable búsqueda, y a nosotros en viajeros que nunca sabremos cuál va a ser la última parada.&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;El hombre, en su presente, se debate constantemente entre lo que ya no es y lo que puede ser; entre la nostalgia del tiempo perdido, y la ilusión del porvenir; entre la desesperación y la esperanza, cual Juno &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;bifronte&lt;/span&gt;.&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-8903623935883221791?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/8903623935883221791/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=8903623935883221791' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/8903623935883221791'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/8903623935883221791'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2007/11/no-hay-pasado-sin-presente-como-tampoco.html' title=''/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-1605611167366638257</id><published>2007-10-29T20:16:00.000+01:00</published><updated>2007-10-29T21:50:27.874+01:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;em&gt;Ha llegado a mis oídos que el marido de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;Regina&lt;/span&gt; ha sido nombrado Gobernador de las Indias Occidentales Danesas. Pronto embarcarán y estoy seguro que ya no la veré más. Siento como un cosquilleo en el estómago cada vez que lo pienso. Pero aunque cruce todo un océano y se ausente en la lejanía, la separación no existe cuando se lleva a alguien en el corazón. Ni siquiera la muerte hará caer en el olvido nuestros nombres.&lt;br /&gt;¿Seguirá queriéndome, aunque sea un poco? ¿Guardará en sus recuerdos, como preciado tesoro, nuestros primeros encuentros y los furtivos besos? ¡Qué más da! ¡Tengo a mi Jesús!&lt;br /&gt;Sin embargo, me gustaría al menos escribirle una carta.&lt;/em&gt; &lt;em&gt;¿O quizás no?&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-1605611167366638257?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/1605611167366638257/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=1605611167366638257' title='1 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/1605611167366638257'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/1605611167366638257'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2007/10/ha-llegado-mis-odos-que-el-marido-de.html' title=''/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-4992580491344430452</id><published>2007-10-13T20:13:00.000+02:00</published><updated>2007-10-13T22:41:40.684+02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Hoy he intentado evitarla después de la salida de la iglesia. Sin embargo, me &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;cruzé&lt;/span&gt; con ella en la calle y, sin yo esperarlo, se dirigió a mí con: "¡que Dios te bendiga!". Yo me limité a saludarla cortésmente con el sombrero. ¿Habrá comprendido mi comportamiento? ¿Entiende toda la lucha que llevo a cabo, contra el mundo y contra mí mismo? ¿Por qué me suena como una despedida? Presiento algo desagradable y solo espero lo inesperado. Al menos, ¡hay alguien que me desea algo bueno! &lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt; &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-4992580491344430452?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/4992580491344430452/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=4992580491344430452' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/4992580491344430452'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/4992580491344430452'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2007/10/hoy-he-intentado-evitarla-despus-de-la.html' title=''/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-303683330760628993</id><published>2007-10-08T07:09:00.000+02:00</published><updated>2007-10-08T20:21:55.197+02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Existía una vez un hombre tan desesperado por su amor, que por pura desesperación no podía ni decirle cuánto le atormentaba dejarla. Pero él sabía que no podía continuar en esa situación, y mucho menos seguir ofendiendo a Dios, haciendo como si no pasara nada. Además, ya había comprometido su palabra y esto le punzaba hondamente en su corazón. Se daba tanta lástima, que intentaba huir de cualquier mirada para que nadie pudiera descubrir su gran secreto. ¿Cómo le diría que la dejaría?; ¿cómo abandonarla sin hacerle ningún daño?; ¿cómo explicárselo todo?; ¿cómo vivir entonces sin ella?&lt;br /&gt;Existía una vez un hombre que cuando creyó haber perdido su amor, lo recuperó con más pasión todavía. Pero mientras más pasión más angustia le provocaba, porque la posibilidad misma de poseerla o de perderla le atemorizaba. Y sin embargo, la quería profundamente. Algo tan absurdo como la fe, sin la que no habría esperanza alguna de estar con ella.&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;¡Pero a quién le puede interesar lo que escriba! ¡Quién podrá consolarle!&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;&lt;/em&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-303683330760628993?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/303683330760628993/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=303683330760628993' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/303683330760628993'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/303683330760628993'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2007/10/exista-una-vez-un-hombre-tan.html' title=''/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-4429354013266545971</id><published>2007-10-07T16:46:00.000+02:00</published><updated>2007-10-07T17:40:02.124+02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;No hay nada que me produzca ahora más recogimiento y sosiego interior que contemplar el vuelo de los gansos de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;Valby&lt;/span&gt; en una puesta de sol. La paz de ese paisaje me resulta  &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;indescriptiblemente&lt;/span&gt; bella. Mi espíritu se eleva cada vez más, como queriendo volver a su hogar, con el crepúsculo. Se me aparece como un ara en el que me dispongo a inmolar toda mi existencia, y lo que más quiero, en pago de mis ofensas. Sé que no falta mucho para mi muerte. Aunque, en cierta forma, ya he muerto. He muerto para el mundo y he muerto para ella. Incluso para mi mismo, porque ya no soy el que era ni el que seré. ¡Dios mio, cuánto aún más he de vivir, cuánto más he de sufrir! Pero, ¡qué bella, con todo, es mi vida! Si no fuera por el amor de Dios, y a Jesús, nada tendría sentido. Sin fe, ¿qué sería de mi y de este mundo?&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Ninguna filosofía podría explicar lo que me pasa (a duras penas lo entiendo yo). Ninguna filosofía, ningún sistema, puede comprender la existencia, mi existencia; y, por tanto, la muerte. Si queremos comprenderlas, no queda más remedio que tener fe; porque sin fe, no puede haber verdadera contemplación ni acción. La verdad que siempre busca la filosofía, justamente es inalcanzable para la razón; pero no para el escrutinio de los ojos de quien tiene fe. Así pues, abre tu corazón, no tu mente; solo de este modo podemos acercarnos al misterio mismo. &lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;La filosofía vive del asombro; la fe, de la esperanza; la libertad, de la angustia; y el pecado de la desesperación. Pero el individuo singular vive por el espíritu y de la soledad. Ninguno de esos conceptos se pueden entender al margen de la existencia de ese individuo singular, que es al que en realidad le &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;importa &lt;/span&gt;su significado. &lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-4429354013266545971?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/4429354013266545971/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=4429354013266545971' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/4429354013266545971'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/4429354013266545971'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2007/10/no-hay-nada-que-me-produzca-ahora-ms.html' title=''/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-5434103029709570473</id><published>2007-09-29T20:56:00.000+02:00</published><updated>2007-09-30T00:37:39.601+02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Toda la filosofía moderna surgió de un malentendido y una &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;deshonestidad&lt;/span&gt;. Un malentendido, porque lo que era estricta y esencialmente personal (Descartes), se generalizó y se convirtió en un principio y reflexión universal; justo lo contrario que en la filosofía antigua. En segundo lugar, porque se comete una "&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;petitio&lt;/span&gt; &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;principii&lt;/span&gt;", esto es, se supone lo que se quiere demostrar: su famoso "&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3"&gt;cogito&lt;/span&gt;"; Descartes presupone, entonces, &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4"&gt;ontológicamente&lt;/span&gt; lo que demuestra &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5"&gt;gnoseológicamente&lt;/span&gt;. Y surge, además, de una &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6"&gt;deshonestidad&lt;/span&gt;, porque a pesar de su actitud radical, Descartes no es capaz de llevar su duda hasta las últimas consecuencias. Duda que no pasa de ser teórica, pero no práctica y existencial; es como querer a la vez bañarse y guardar la ropa. En definitiva, una duda que no es duda. Y no hablemos de su "&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7"&gt;Deus&lt;/span&gt; &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8"&gt;ex&lt;/span&gt; &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9"&gt;machine&lt;/span&gt;", &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10"&gt;cohartada&lt;/span&gt; y pretexto para salvar la existencia del mundo, muy alejado del Dios de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11"&gt;Abraham&lt;/span&gt;, Isaac y &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12"&gt;Jacob&lt;/span&gt;.&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Por otro lado, con la filosofía moderna se plantea el problema del comienzo absoluto de la filosofía. Dicho comienzo es un imposible, porque al menos se presupone aquel precisamente que se plantea tal comienzo: en definitiva, su propia existencia como individuo singular. De este modo, Descartes no comienza con su duda metódica, sino con aquello que es su condición misma. Cómo debe ser entendida tal proposición ("la filosofía moderna comienza con la duda"), ya lo ha hecho J. &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_13"&gt;Climacus&lt;/span&gt; en su De &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14"&gt;omnibus&lt;/span&gt; &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_15"&gt;dubitandum&lt;/span&gt; &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_16"&gt;est&lt;/span&gt;. Lo realmente importante es cómo uno puede relacionarse con dicha proposición. La cuestión no es nada baladí. Porque al final parece que toda filosofía, para ser legítima, debe comenzar con la duda; algo que se demuestra falso, puesto que se habla de filosofía antigua para diferenciarla de la moderna. Si el comienzo de toda filosofía fuera como la de la moderna, esto es, la duda, entonces no sería simplemente un calificativo histórico. Significaría algo más de lo que significa en realidad. La conclusión obvia es que o bien estamos hablando de distintos tipos de filosofías, lo cual implica que esta no posee ningún contenido esencial, o bien que la filosofía moderna no es tal filosofía, sino una receta de cocina a la que se le ha cambiado los ingredientes principales para que cada cual la digiera a su gusto.&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-5434103029709570473?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/5434103029709570473/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=5434103029709570473' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/5434103029709570473'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/5434103029709570473'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2007/09/toda-la-filosofa-moderna-surgi-de-un.html' title=''/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-4469571465970591147</id><published>2007-09-18T23:48:00.000+02:00</published><updated>2007-09-20T00:46:23.235+02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;¡&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;Ah&lt;/span&gt;, cómo era mi padre! No había nadie que pudiera competir con él &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;dialécticamente&lt;/span&gt;. Hacía de la conversación un arte difícil de superar, rebatiendo los razonamientos del contrario con la misma facilidad con que me hacía imaginar, con todo lujo de detalles, un paseo por las calles de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;Copenhague&lt;/span&gt;. Toda esa &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_3"&gt;fantasía&lt;/span&gt; desplegada con los &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4"&gt;pseudónimos&lt;/span&gt; le debe mucho a ese viejo listo comerciante, que jugaba con sus interlocutores desconcertándolos por completo; esta actividad paternal me impresionó hondamente cuando de niño, a escondidas, contemplaba sus tertulias en &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_5"&gt;nuestra&lt;/span&gt; casa familiar de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6"&gt;Nytorv&lt;/span&gt;. &lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Ahora yace bajo tierra, pero no su tremenda melancolía religiosa ni su imaginación que como herencia, igual que su fortuna, me ha dejado. Gracias a eso, y a mi imprudente amada, me he convertido en lo que soy: un escritor y un poeta del cristianismo. ¡Cuánto daría ahora por tener a ambos conmigo! Sin embargo, Dios así lo ha querido. Solo Él sabe cómo he sufrido, y sufro aún; pero debo llevar mi cruz hasta el final. Cuando todo haya pasado, cuando ya no pueda dar mis paseos, cuando repiquen las campanas en &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7"&gt;Vor&lt;/span&gt; &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8"&gt;Frau&lt;/span&gt; &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9"&gt;Kirke&lt;/span&gt;, entonces mi espíritu descansará y mis penas se convertirán en un gozo eterno. &lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-4469571465970591147?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/4469571465970591147/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=4469571465970591147' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/4469571465970591147'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/4469571465970591147'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2007/09/ah-cmo-era-mi-padre-no-haba-nadie-que.html' title=''/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-3510678070775375912</id><published>2007-09-05T21:05:00.000+02:00</published><updated>2007-09-05T22:55:21.274+02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Mis padres&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Como en cualquier matrimonio, siempre uno de los dos progenitores es el que más influye y determina en la educación y el carácter de los hijos; en mi caso ha sido el padre. El papel de mi madre, aunque aparentemente insignificante, tuvo su importancia. Su carácter tranquilo, servicial y cariñoso en extremo (aunque poco cultivada), junto con su saber estar sin que se note, supuso un contrapeso armónico al carácter de mi padre, en exceso riguroso, nervioso y melancólico. ¡Cuánto la recuerdo ahora, prácticamente desamparado en este mundo! Siendo niño siempre me escondía tras ella cuando mi padre me regañaba, o cuando los otros niños se burlaban de mí. En definitiva, las relaciones con mi madre podrían considerarse como un remanso de paz  frente a la atormentada personalidad de mi padre. Por eso, siempre la llevaré en mi corazón de manera secreta y silenciosa.&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Con mi padre siempre fueron unas relaciones difíciles, pero a la vez extrañamente cómplices, en las que de manera inconsciente aunque fatal, puso sobre mis espaldas su melancolía y el sentimiento de culpa por algún secreto inconfesable. Es algo monstruoso descargar sobre un niño tal peso. Pero en realidad nunca lo fui; nací ya viejo y nunca disfruté en verdad de mi niñez. Era el &lt;span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;benjamín&lt;/span&gt; de la familia y el preferido por todos, en especial por mi padre. Ser el niño débil y frágil de su vejez supuso tanto un mimo como una exigencia exagerados. ¡Doy gracias a Dios porque ningún ser humano me debe su vida! &lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt; &lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt; &lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-3510678070775375912?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/3510678070775375912/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=3510678070775375912' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/3510678070775375912'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/3510678070775375912'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2007/09/mis-padres-como-en-cualquier-matrimonio.html' title=''/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-3118158913109832393</id><published>2007-09-03T21:03:00.000+02:00</published><updated>2007-09-03T22:38:30.980+02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;¿Cuál sería la respuesta a la gran pregunta de mi ruptura del compromiso matrimonial con ella, mi dulce &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;Regina&lt;/span&gt;?&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;No es algo simple de responder, o más bien de explicar -mucho menos a ella. La razón última estaría en mi relación con Dios. Pero para entender el final hay que empezar por el principio. Cuando la conocí apenas era una niña pizpireta y jovial; de porte noble, maneras lozanas y cabellos de atractivos rizos. Recuerdo que la pretendía su actual marido, &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;Frederik&lt;/span&gt;. Pero yo me sentí sin remedio alguno inmediatamente atraído por ella; además, me espoleaba en aquella época mi orgullo de seductor &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;donjuaniano&lt;/span&gt;. Claro que pronto advertí que no podía asumir de forma seria una relación puramente estética. En definitiva, para mí era un reto -más tarde comprendí que más bien era una prueba- al que no podía renunciar. A pesar de mis dudas, di el paso hacia el compromiso, para resolver éticamente lo que no podía tener una salida estética. Sin embargo, me arrepentí al poco tiempo también. No quería darme cuenta de todo aquello que pudorosa y celosamente ocultaba: la relación con mi padre; mis extravíos, deseos y excesos; mi melancolía y mis ansias de padecer. En pocas palabras, mi vida interior era inconmensurable con respecto al mundo exterior, y al brillo que en él buscaba ella.  Fue solo más tarde, conforme crecía mi interioridad desbordante, cuando se me reveló la verdad: debía sacrificar mi relación con &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3"&gt;Regina&lt;/span&gt; como un castigo que me imponía Dios. De esa manera, esperaba que mi fe salvaría la relación de forma absurda. No obstante, no sé en realidad si no tendría que haber roto con ella si hubiera tenido fe en mi vida junto a ella. En todo caso, al igual que en &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4"&gt;Abraham&lt;/span&gt;, debía guardar un silencio incomprensible que a pesar de todo expresé con mis &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5"&gt;pseudónimos&lt;/span&gt;. Porque se trataba de algo "&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6"&gt;privatissimum&lt;/span&gt;", no "&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7"&gt;publici&lt;/span&gt; &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8"&gt;iuris&lt;/span&gt;".&lt;/em&gt; Ahora ya solo deseo poder estar con ella en el Cielo y charlar eternamente con mi Jesús.&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-3118158913109832393?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/3118158913109832393/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=3118158913109832393' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/3118158913109832393'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/3118158913109832393'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2007/09/cul-sera-la-respuesta-la-gran-pregunta.html' title=''/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-5987805605897412405</id><published>2007-08-30T14:00:00.000+02:00</published><updated>2007-08-30T16:47:04.132+02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Dios es el Absoluto. La relación con Dios, pues, es la relación con lo absoluto. De aquí se deduce tres ideas importantes: 1) que Dios es la absoluta &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;Alteridad&lt;/span&gt;, el totalmente Otro, por completo heterogéneo; 2) el deber con Dios es un deber absoluto; 3) la relación con Dios no puede ser más que absoluta.&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;El problema que surge inmediatamente es el de cómo es posible entonces cualquier relación con Él, por un lado; y explicar cómo es posible cualquier otro deber frente al deber absoluto con Dios, por el otro. Porque Dios exige nuestra entrega incondicional; sin embargo, a la vez el amor al prójimo como a nosotros mismos. En este sentido, el amor ya es de por sí trascendente, y el nexo que no solo nos &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;auto-relaciona&lt;/span&gt; con nosotros mismos, sino también con los demás y Dios. El amor, pues, salva la infinita distancia. Pero el amor personaliza, por lo que la relación es, además, personal, con los demás y con un Dios personal que nos trata amorosamente. ¡Oh Padre mío, que nos &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;dignificastes&lt;/span&gt; con tu amor, que te &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3"&gt;revelaste&lt;/span&gt; providencialmente, y que con ilimitada &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4"&gt;misericordia&lt;/span&gt; siempre esperas nuestro arrepentimiento! &lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Por otro lado, cualquier otro deber que no sea el de Dios queda como suspendido y supeditado, pero no negado. Entonces Dios es el fin absoluto, respecto al cual todo lo demás se convierte en relativo. En el caso de que lo general -lo ético universal- entrara en conflicto con este fin o deber absoluto, sería una prueba o tentación; algo que requeriría de la fe y de la paradoja, porque racionalmente no se puede entender. Es más, la ética misma representa la tentación para aquel individuo singular, caballero de la fe, que incomprensiblemente sigue el mandato de Dios -como &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5"&gt;Abraham&lt;/span&gt;. ¡Quién pudiera tener el coraje de esa fe! ¡Quién no quisiera tener esa comunicación privilegiada con Dios! Y sin embargo, cuánto temor y temblor, cuánto vértigo me produce siquiera imaginarlo.&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-5987805605897412405?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/5987805605897412405/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=5987805605897412405' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/5987805605897412405'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/5987805605897412405'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2007/08/dios-es-el-absoluto.html' title=''/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-4891896709466761233</id><published>2007-08-28T21:59:00.000+02:00</published><updated>2007-08-28T22:57:20.833+02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;No hay pasión más grande que la fe; y no hay existencia más apasionada que la del que tiene fe. La existencia, mi existencia, es fe y pasión. &lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Pero, ¿qué es la "fe"? La fe ya la definió &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;Johannes&lt;/span&gt; de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;Silentio&lt;/span&gt; en Temor y temblor como esa paradoja según la cual el individuo está por encima de lo general. La "paradoja" es una categoría del entendimiento según la cual éste debe comprender que no puede comprenderlo todo racionalmente; o expresado con otras palabras, la paradoja surge en el mismo momento en el que el entendimiento se comprende a sí mismo limitado. Pues bien, la fe se encuentra más allá de los límites racionales, pero no por ello deja de ser "comprensible", precisamente como absurdo. Lo absurdo, el &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;sin-sentido&lt;/span&gt; racional, se convierte así en objeto de especulación; pero como un concepto negativo para la razón lógica. Por ello es preciso dar ese salto cualitativo hacia la esfera religiosa, hacia esa otra dimensión, si es que se quiere ver dicha realidad en positivo.  Si no fuera de este modo, estaríamos abocados continuamente -como Sísifo- a entender nuestra vida, mi vida, como una empresa inútil y una pena divina; esto es, negativamente.&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Por otro lado, si el individuo (bien entendido como singular) se encuentra por encima de lo general; si posee un carácter excepcional y único, lo ético general -la eticidad- solamente se puede mantener suspendida de un fin superior: la fe -la religiosidad. A este respecto, lo ético se constituye como una puerta a lo religioso, pero nunca como una estancia donde quedarse de forma definitiva. De todas maneras, eticidad y religiosidad tienen en común una concepción seria y responsable de la existencia,  frente a la estética,  fútil y vana. &lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-4891896709466761233?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/4891896709466761233/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=4891896709466761233' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/4891896709466761233'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/4891896709466761233'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2007/08/no-hay-pasin-ms-grande-que-la-fe-y-no.html' title=''/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-7797365636956344377</id><published>2007-08-28T00:46:00.000+02:00</published><updated>2007-08-28T01:26:46.120+02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Lo más importante es mi relación con Dios. Todo lo demás es secundario. Por eso, cualquier cosa que haga, o no haga, debe interpretarse desde esa premisa. ¡Amar a Dios sobre todas las cosas! Pero, ¿qué significa Dios en nuestras vidas? Casi nada -por no decir nada. &lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Mi existencia, mi historia personal misma, no es más que un trasunto imperfecto en manos de la Providencia, cuyo perfil último desconozco. Sin embargo, Dios con su infinita sabiduría sabrá sacar el mejor partido de mí; a Él me entrego con total confianza y rezo para que mi sacrificio sirva al cristianismo. Yo lo único que he deseado es hacer algo bueno por Dios. Y mi relación con ella ya solamente puede ser desde la idealidad cristiana y la eternidad. Así que no me importa incluso compartirla, porque para el espíritu el único celo es por el amor de Dios; todo lo mundano y temporal nada significa en parangón con ese amor.&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-7797365636956344377?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/7797365636956344377/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=7797365636956344377' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/7797365636956344377'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/7797365636956344377'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2007/08/lo-ms-importante-es-mi-relacin-con-dios.html' title=''/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-7482236779787219102</id><published>2007-08-26T14:08:00.000+02:00</published><updated>2007-08-26T16:25:57.394+02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;&lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;Abraham&lt;/span&gt; es grande por su fe en Dios, realizando ese movimiento hacia ella en un doble sentido: a) hacia el monte &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;Moira&lt;/span&gt;; b) hacia lo absurdo, d. v. s., más allá de la razón y de la ética. Su viaje interior, su relación con Dios, confidencial e incomunicable, puede parecer incomprensible, pero necesario para conocer el otro exterior. &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;Abraham&lt;/span&gt; sería un monstruo y un potencial asesino ante los ojos de los hombres, a no ser que se le entendiera desde la fe y la &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3"&gt;excepcionalidad&lt;/span&gt;. Su silencio y recogimiento fue una condición inexcusable, pero por todo ello algo que no puede explicarse racionalmente. ¡Y después vienen esos perros hegelianos sistemáticos a confundirnos con su "todo lo real es racional y todo lo racional es real"! Ni siquiera pueden explicar su existencia, y quieren "lógicamente" deducir la realidad entera.&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-7482236779787219102?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/7482236779787219102/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=7482236779787219102' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/7482236779787219102'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/7482236779787219102'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2007/08/abraham-es-grande-por-su-fe-en-dios.html' title=''/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-5042355581383056177</id><published>2007-08-24T23:23:00.000+02:00</published><updated>2007-08-26T14:08:28.266+02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Hoy en día ¿a &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;quíén&lt;/span&gt; le interesa en verdad el cristianismo?; ¿quién siente temor y temblor ante Dios?; ¿quién pretende llevar a su vida la palabra del &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;Evangelio&lt;/span&gt;?; ¿quién sufre y es perseguido por Jesucristo? &lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;La verdad, ¿quién se pregunta, en el sentido profundo, por ella ("quid &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;veritas&lt;/span&gt;?")? La verdad es vida, existencia en el espíritu, el camino de la teoría a la praxis asumida &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3"&gt;responsablemente&lt;/span&gt; por amor a Dios y al prójimo. La esencia de la verdad es el amor puro: por amor Dios lo creó todo, y por amor entregó a Jesús, su único hijo, para salvarnos del pecado resucitándolo de entre los muertos. No hay amor más grande que este. Si Dios lo hizo todo por amor, nosotros también deberíamos hacerlo. Como Agustín, "ama y haz lo que quieras". Pero, ¡es tan difícil amar de verdad, en verdad! Y sin embargo, todos hemos sido creados dotados para amar y ser amados libremente: ¿por qué, entonces, renunciamos a ese don y a Dios entregándonos al desvarío, a la concupiscencia, al odio y a la oscuridad?&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-5042355581383056177?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/5042355581383056177/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=5042355581383056177' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/5042355581383056177'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/5042355581383056177'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2007/08/hoy-en-da-qun-le-interesa-en-verdad-el.html' title=''/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-1481062587057231872</id><published>2007-08-23T23:46:00.000+02:00</published><updated>2007-08-30T23:15:54.424+02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;a href="http://3.bp.blogspot.com/_mgdiLEN_dJM/Rs8EowyKK0I/AAAAAAAAABs/A4QZZSOWOw8/s1600-h/rosa1.jpg"&gt;&lt;img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5102302001170623298" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_mgdiLEN_dJM/Rs8EowyKK0I/AAAAAAAAABs/A4QZZSOWOw8/s320/rosa1.jpg" border="0" /&gt;&lt;/a&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Este día es especial. Se trata de una celebración que no puedo olvidar. Y quisiera, por ello, escribir unos versos:&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#ffcccc;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#ffcccc;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#ffcccc;"&gt;El cielo tiene astros, pero ninguno&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#ffcccc;"&gt;como las pupilas de tus ojos.&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#ffcccc;"&gt;&lt;em&gt;La flor tiene &lt;/em&gt;&lt;em&gt;pétalos, &lt;/em&gt;&lt;em&gt;pero ninguno &lt;/em&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;&lt;span style="color:#ffcccc;"&gt;como tus labios de rosa.&lt;/span&gt;&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#ffcccc;"&gt;La mar mece las olas, pero no&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#ffcccc;"&gt;como el aire tus cabellos de seda.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#ffcccc;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#ffcccc;"&gt;¿Dónde estás corazón,&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#ffcccc;"&gt;tan lejos de mi?&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#ffcccc;"&gt;Porque mi razón desespera,&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#ffcccc;"&gt;y mi alma llora.&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#ffcccc;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#ffcccc;"&gt;&lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;span style="color:#ffcccc;"&gt;¡Dios mio, cómo la añoro! &lt;/span&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;br /&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-1481062587057231872?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/1481062587057231872/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=1481062587057231872' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/1481062587057231872'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/1481062587057231872'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2007/08/este-da-es-especial.html' title=''/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><media:thumbnail xmlns:media='http://search.yahoo.com/mrss/' url='http://3.bp.blogspot.com/_mgdiLEN_dJM/Rs8EowyKK0I/AAAAAAAAABs/A4QZZSOWOw8/s72-c/rosa1.jpg' height='72' width='72'/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-3464136027856452993</id><published>2007-08-22T23:11:00.000+02:00</published><updated>2007-08-24T12:35:53.261+02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Vengo de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0"&gt;Gilleleje&lt;/span&gt;, de pasar unos días campestres cerca del mar y lejos del bullicio de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1"&gt;Copenhague&lt;/span&gt;. He estado absorto en mis pensamientos, mientras contemplaba cómo rompían las olas en la playa. Es curioso la sensación de eternidad, o más bien de &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2"&gt;intemporalidad&lt;/span&gt;, que me producía. ¡Qué diferente puede ser la vivencia del tiempo! Me acuerdo cuando en algunas ocasiones dejaba reposar mi cabeza en sus senos; era como si se detuviera el reloj, y una paz inundaba mi atormentada alma. Sin embargo, inmediatamente me sobrecogía el sentimiento de culpa de saber que esa cándida niña, con su inocencia, me empujaba cada vez más a tomar la decisión definitiva de romper el compromiso. La angustia y la desesperación me despertaban del limbo en el que estaba, de la ensoñación que podía ser un hombre normal. &lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Los recuerdos, como el movimiento de las olas, &lt;span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3"&gt;oradan&lt;/span&gt; mi mente; pero la sed de espíritu me aleja cada vez más de la orilla, a alta mar, donde se encuentra mi destino.&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Hasta mañana ratoncita.&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-3464136027856452993?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/3464136027856452993/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=3464136027856452993' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/3464136027856452993'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/3464136027856452993'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2007/08/vengo-de-gilleleje-de-pasar-un-da.html' title=''/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-1355507197540339950</id><published>2007-08-21T23:36:00.000+02:00</published><updated>2007-08-24T12:36:13.322+02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Humanamente hablando, no puedo ser feliz. Sin embargo, no hay dicha más grande que servir a Dios. Si he roto con ella, es para salvarme y pagar una vieja deuda de mi padre. Pero ¡cuánto la quiero! No hay nada en este mundo que no daría por acariciar su juvenil piel; o escuchar su dulce voz susurrándome -ingenuamente- que me quiere&lt;/em&gt;&lt;em&gt;; o jugar amorosamente al escondite en Frederiksberg. Ha sido un precio muy elevado, pero la gloria de Dios así lo exige. Mi historia, mi existencia, la hará inmortal ante los ojos de los hombres; nunca moriremos del todo, y siempre permanecerá en la memoria de la humanidad -como en el caso de Abraham- este sacrificio, porque Dios me la devolverá. ¡Te amo R., te amo Dios!&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-1355507197540339950?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/1355507197540339950/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=1355507197540339950' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/1355507197540339950'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/1355507197540339950'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2007/08/humanamente-hablando-no-puedo-ser-feliz.html' title=''/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-9058432239097436522.post-3465381639096764814</id><published>2007-08-20T17:39:00.000+02:00</published><updated>2007-08-20T17:45:44.005+02:00</updated><title type='text'></title><content type='html'>&lt;div align="justify"&gt;&lt;em&gt;Hoy comienzo mi Diario. Desde ahora la noche será mi confidente y la soledad mi compañera. ¡Dios mio, cómo me has atrapado y aislado! Nadie me comprende en realidad. Lo peor es que he tenido que renunciar a mi amada; a aquella sin la cual no hubiera llegado a ser lo que soy: un penitente y un escritor.&lt;/em&gt;&lt;/div&gt;&lt;div class="blogger-post-footer"&gt;&lt;img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9058432239097436522-3465381639096764814?l=diariodeseverino.blogspot.com' alt='' /&gt;&lt;/div&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/feeds/3465381639096764814/comments/default' title='Enviar comentarios'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://www.blogger.com/comment.g?blogID=9058432239097436522&amp;postID=3465381639096764814' title='0 comentarios'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/3465381639096764814'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/9058432239097436522/posts/default/3465381639096764814'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://diariodeseverino.blogspot.com/2007/08/hoy-comienzo-mi-diario.html' title=''/><author><name>Severino Camposanto</name><uri>http://www.blogger.com/profile/02725999523594760321</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='16' height='16' src='http://img2.blogblog.com/img/b16-rounded.gif'/></author><thr:total>0</thr:total></entry></feed>
